Navigation Menu+

YTT D-1

Posted on Sep 16, 2016 by in Vie | Yoga | 0 comments

Yoga

Ik ben op m’n hoofd gevallen.
“Alsof ik dat nog niet wist”, zie ik je lachen.
Nou… Ik bedoel het letterlijk. Een paar dagen geleden viel ik achterover, m’n hoofd bonkte hard tegen de grond. Een pijnscheut trok door m’n nek en schouders. Zo van die pijn waarvan je meteen weet: “Dit zit niet goed.” Ik ging slapen met de troostende gedachte dat een nachtje slaap wonderen kan verrichten.

Het wonder blijft uit, geradbraakt sta ik de volgende ochtend op. M’n osteopaat creëert diezelfde avond nog ruimte in z’n agenda om me onder handen te nemen. M’n lichaam is nog ‘in shock’ na de val, nu teveel los maken zou me meer kwaad dan goed doen. Omdat m’n yoga teacher training ( YTT ) al over een paar dagen start, maakt hij toch heel voorzichtig een paar blokkades los.  Al bij de eerste ‘krak’ stromen de tranen over m’n wangen, met geen mogelijkheid kan ik ze tegenhouden, en dat probeer ik ook niet. De osteopaat vraagt me of het wel gaat, en ja, de fysieke pijn die valt wel mee. Ik kan op dat vlak wel wat verdragen… Ik huil omdat ik zo graag de ‘joie’ van de afgelopen maanden wilde meenemen naar m’n YTT, en ik me nu bang en onzeker voel, en me afvraag of het wel gaat lukken allemaal. Misschien is dit wel een ‘teken’ dat ik die opleiding dan toch maar niet moet doen… Door m’n tranen heen glimlach ik, en bedank mijn angst en onzekerheid van ganser harte voor de herinnering.

Mijn eerste yogales. Ondertussen al meer dan drie jaar geleden. Ik voelde me een fysiek en emotioneel hoopje ellende, bang en onzeker. Die les – de sfeer, de overgave – bracht me rust, gaf me een eerste sprankel nieuwe hoop. In yoga draait het niet om de vorm, om het uiterlijk perfecte plaatje. Wel om luisteren naar je lichaam, om het tijd te geven om te openen, om wat het met je doet, vanbuiten maar vooral ook vanbinnen. Yoga heeft me ver en tegelijk dichter bij mezelf gebracht. Dat is de reden waarom ik deze YTT wil gaan volgen. Ik wil dat gevoel delen, anderen inspireren.

Ik heb pijn en da’s verdomd klote, zeker om op die manier te moeten starten aan de training. Tegelijk is dit misschien wel al mijn eerste les, nog voor de YTT effectief start: deze pijn gaat over, het zou wel gek zijn om iets wat ik zo graag wil doen, waarvan ik voel dat ik het moet doen, op te geven voor een tijdelijk ongemak. Ik zal het komende weekend nog meer dan anders moeten luisteren naar m’n lichaam. Durven toegeven dat het even niet zo vlot gaat. Misschien schuilt in die pijn wel mijn kracht? En ‘la joie’, waarom zou ik die niet kunnen meenemen naar de YTT? De zonnige zomer is  voorbij, daarom hoef ik dat warme gevoel toch niet achter te laten? Ik kàn haar ook niet achter laten, ze is een deel van me. Waarom zou ik ze in me opsluiten, zou ze niet kunnen samengaan met die pijn, met de angst en de onzekerheid? Gemakkelijk is het niet, dat geef ik toe, ‘t voelt eerder als een kleine, zachte golf dan als een grote, ruisende zee. Maar een golf is eigenlijk ook zee… Ik ga morgen in de YTT rollen!

YTT D-1, les 1, thema: moed.

Wish me luck, durf echter niet te zeggen: ‘ break a leg!’. 😉

 

Benieuwd naar meer?

Laat hier je naam en e-mailadres achter. Je krijgt een berichtje zodra er een nieuw verhaal online komt.

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. YTT D1 | Vie - […] YTT D-1 […]

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *