Navigation Menu+

Woorden…

Posted on Aug 29, 2016 by in Vie | Hors Categorie | 0 comments

Letterkoekjes

“Ik ben blij dat ik je lees. Al zijn de woorden nog zo banaal.” Ik glimlach als ik het appje op m’n scherm zie verschijnen. Tegelijk zet het me ook aan het denken. Ik vraag me af of woorden ooit banaal –  in deze context gewoontjes, nietszeggend – kunnen zijn.

Ik hou van … woorden.

… van eenvoudige woorden die toch zoveel kracht in zich dragen. De kracht om verschillende beelden op te wekken. Neem nou bijvoorbeeld ‘bal’. Wat zie jij, als je dat ene woord hoort of leest? Een voetbal? Een golfbal? Denk je misschien aan een ‘galabal’? Knijp je in je ‘stressbal’? Krijg je plots zin in ‘balletjes in tomatensaus’? Of misschien rolt de bal gewoon voorbij zonder dat je hem zelfs maar opmerkt…

… van zelf verzonnen woorden. “Sterrenpuree?! Dat bestaat toch helemaal niet, gekkie!”, lacht m’n metekindje als ik haar vertel wat we die avond gaan eten. Dat ze gesmuld heeft! Al die jaren later is ze nu nog altijd grote fan van ‘sterrenpuree’. “Wat is sterrenpuree?”, hoor ik je denken? Je mag eens raden, ik ben heel benieuwd naar wat jij je er bij voorstelt…

… van spelen met woorden. Ze naast elkaar zetten, boven of onder elkaar, al dan niet gescheiden door een komma of andere leestekens, al dan niet eindigend met een punt of een ander leesteken. Om die dan helemaal omver te gooien, en opnieuw te beginnen. Tot de zin zin heeft, zin in de zin van zin, al is het klinkklare onzin. Voor mij heeft het zin…

“Tante Vicky, heb hij zin in een koek?” Prachtige woorden, ik ben stapelgek van koeken. Van zelfgebakken havermoutkoekjes met kaneel en gember. Van ovenverse chocoladekoekjes. Van letterkoekjes die ik pas opeet nadat ik er woorden mee gevormd heb. Ik geef toe dat mijn liefde voor koekjes het dan even overneemt, en het veelal korte woorden zijn. 🙂 Het gaat ‘m in die vraag echter niet om de ‘koek’. Wel om de trotse glimlach die op het gezicht van de kleine jongen straalde toen ‘ie de vraag stelde. Eindelijk, na heel veel oefenen, kon ‘ie de letter ‘k’ uitspreken, tevoren was het telkens een ‘t’. Woorden krijgen betekenis als je ze begrijpt, als je begrijpt wat de andere ermee bedoelt. Een ‘toet’ of een ‘koek’, we begrepen het wel. En toch betekende het voor hem een wereld van verschil…

… van woorden die leven. Als lenige acrobaten springen ze langs je heen, kruipen onder je huid, raken je diep vanbinnen. En verdwijnen dan weer. Maar nooit echt. Telkens je die woorden hoort of leest, duikt de acrobaat opnieuw op. In een werveling zie je dat ene beeld weer, proef je die typerende smaak, ruik je de doordringende geur, keert het sensationele gevoel weer terug.

… van woorden. En soms doen de woorden op zich er helemaal niet toe. Het maakt niet uit wàt die andere precies zegt of schrijft. Je bent gewoon – al is dat tegelijk ook bijzonder – blij dat je hem – of haar – hoort of… leest.

 

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *