Navigation Menu+

Van Dr. Nerd naar Superman

Posted on Apr 11, 2017 by in Vie | Hors Categorie | 0 comments

Superman

Zo. Mijn nieuwsgierigheid over hoe het daten zou zijn ‘nu ik me ècht goed in m’n vel voel’ is helemaal bevredigd. Ik zie je ogen al fonkelen bij dat laatste woord, je vraagt je af of dàt iets te maken heeft met Dr. Nerd. Ik hou je niet langer in spanning…

Kontenman

Dr. Nerd heeft zich niet laten afschrikken door de verwoede pogingen van mijnheer kat om hem te verdrijven. Of ‘ie dan toch onder de indruk was van mijn fantastische persoonlijkheid of van mijn lange benen onder dat mooie kleedje? Van beide natuurlijk, al blijkt m’n kont toch bepalend te zijn geweest. 😉

Ik heb altijd een beetje een complex gehad over m’n kont. Tot ze een paar maanden geleden in een filmpje over de yoga teacher training in beeld kwam, en ik me bedacht dat dat best wel meevalt…. Zoals ze zeggen:“Yoga isn’t about tightening your ass. It’s about getting your head out of it.” Dat filmpje over yoga doet me dat dan toch inzien, ‘t zal zijn dat ik al ver gevorderd was in mijn accceptatieproces. 🙂

Als Dr. Nerd net over dat lichaamsdeel een compliment maakt, dan kan ik toch niet anders dan ‘ja’ zeggen op zijn vraag om nog eens af te spreken.

Plannen

Het plan: tijdens het weekend naar improvisatie theater.  Een leuk voorstel, temeer daar ik iemand ken die meespeelt. Een dag na zijn voorstel laat Dr. Nerd me weten dat ‘ie vergeten was dat ‘ie had afgesproken met een klasgenootje. Jaja, Dr. Nerd volgt een opleiding, had je anders verwacht? 😉 Dat het misschien wel ‘weird’ zou zijn als ik dan zou meegaan… Prompt volgt een nieuw voorstel. Dat dan twee dagen later ook geannuleerd wordt omdat hij vergeten was dat hij die avond al plannen had… Of ik dan toch meega naar de impro? Ik vind het nu al grappig… Helaas heb ik voor die avond ondertussen al plannen gemaakt. Die dan de dag nadien van mijn kant ook weer wijzigen doordat de andere persoon ziek is. Of ik dan toch nog meekan naar de impro? En zo spreken we het ook af. Ondanks de hele ‘afsprakenpingpong’ voelt het vrolijk, open en spontaan. Ik heb er zin in.

Of toch niet…

Tot de dag van de impro zelf. Een dikke week tevoren kreeg ik te horen dat iemand die me ooit heel dierbaar was plots overleden is. Hoewel we geen contact meer hadden, ben ik er toch even niet goed van. Mijn relatie met hem was de mooiste en tegelijk de pijnlijkste periode in mijn leven. Naast de breuk en het hele verhaal errond, sloot op dat moment het kantoor waar ik toen voor werkte de deuren. Ik nam niet de tijd om m’n verdriet een plek te geven, en ging op zoek naar een nieuwe job. Drie jaar heb ik het volgehouden, tot mijn lichaam zei dat het genoeg was en ik in een diepe put tuimelde. Ondertussen heb ik het hele verhaal een plekje gegeven. Toch zijn er door het nieuws nog een aantal zaken aan de oppervlakte gekomen. Ik weet dat ik er nu even doorheen moet want dat het anders veel heftiger terug boven komt. Het is tijd om het helemààl los te laten.

Overdag valt het allemaal best mee, in de stilte van de avond en de nacht overvallen nachtmerries en rauwe pijn me. Ik beleef het allemaal heel bewust, ga er doorheen. En dan, op de dag dat ik heb afgesproken met Dr. Nerd, heb ik het gevoel dat er een last van m’n schouders is gevallen. Een last waarvan ik de afgelopen jaren niet eens wist dat ik ‘m nog meedroeg. De zon straalt en ik weet – ik voel het – dat het goed is.  De tranen stromen over m’n wangen, voor het eerst die week. Het verleden ligt achter me, de toekomst lonkt. Al weet ik niet of ik er nu goed aan doe om vanavond af te spreken met Dr. Nerd. Ik voel de vermoeidheid nu echt. Het zou wel verstandig zijn om wat bij te rusten en helemaal op m’n plooi te komen. Ik weet echter niet zo meteen een smoes te verzinnen. Ik wil ook helemaal geen excuses verzinnen.

Dan toch…

Ik ga. Het klasgenootje van Dr. Nerd blijkt een hele toffe madame te zijn. ‘k Heb het gevoel dat ‘k gewoon een avondje op stap ben met vrienden. Nadien gaan Dr. Nerd en ik met z’n tweetjes nog iets drinken. Ik krijg hem zelfs zover dat ‘ie een zonnegroet doet. Een echte. Hij zegt dat m’n enthousiasme aanstekelijk werkt. Ik denk – weet haast zeker – dat het komt doordat ik beloofde om die zonnegroet voor te doen. Ik droeg een kleedje die avond, dat verklaart… Wat later maakt hij zijn eigen versie van de zonnegroet, en die is werkelijk schitterend. Ik glimlach spontaan als ik eraan terugdenk. Het is een erg leuke avond, ik ben blij dat ik ondanks de vermoeidheid toch nog afgesproken heb. Tegelijk voelt het ook dubbel, en doet het deugd dat ik diezelfde avond in de rust en de stilte van mijn donsdekencocon kan wegkruipen.

Dr. Nerd houdt ook een dubbel gevoel over aan die avond, zo blijkt uit zijn bericht de ochtend nadien. Ik denk dat we allebei wel aanvoelen dat die fameuze ‘klik’ er niet is. Of het anders zou zijn geweest zonder het verhaal van de afgelopen week? Ik weet het niet en ‘k zal het ook nooit weten – het is wat het is – dus ik ga d’r ook niet over nadenken. Toch is er iets in me dat zegt dat ik het erg jammer zou vinden als het verhaal op deze manier zou eindigen. Dr. Nerd is in onze communicatie heel oprecht geweest. Ik besluit om te vertellen wat er de afgelopen dagen door me heen is gegaan. Hij neemt de tijd om te luisteren, het voelt goed om m’n open zelve te kunnen zijn. We eindigen ons gesprek met de boodschap dat we contact houden en dat we nog wel eens zullen afspreken. “Ooit…”, lachen we allebei.

Superman

Ondertussen ben ik weer uitgerust. Stroomt m’n energie weer volop. Voel ik me weer goed in m’n vel. Noem ik Dr. Nerd voortaan Superman. Ik weet het, da’s weinig origineel maar ’t klinkt denk ik wel beter dan het eerste. ‘k Zou wel wat superlatieven kunnen gebruiken om hem te omschrijven. ‘k Ben echter bang dat hij dan gaat zweven, dàt wil ik hem niet aandoen.

Wie het verwacht, moet ik teleurstellen: er volgt nu geen mooi liefdesverhaal. Ik apprecieer Dr. Nerd de Superman ontzettend als mens. En ‘k vind dat we soms veel te weinig zeggen – of beter nog: tonen – aan de mensen rondom ons heen dat we hen waarderen, graag zien. Bij dezen open en bloot in het wereldwijde web: een ode aan superman, en aan alle supermannen en -vrouwen in mijn leven. Jullie zijn fantasisch! En euh, Superman, voor je hierover een cynische opmerking maakt, denk dan even terug aan die zatte klap. Voor je het weet duikt die op in het wereldwijde web! 😉

Over zatte klap gesproken, ik koppelde een wedstrijd aan de vorige blogpost: een mojito voor de leukste inzending. Een strenge jury van collega’s die het verhaal niet kennen, heeft de inzendingen onder de loep genomen. Zij hebben ‘the one who knows’ tot winnaar uitgeroepen. Hij/zij mag een dezer een persoonlijke uitnodiging verwachten! Ik doe m’n best om er geen taalfouten in te zetten…

Sometimes the thing you’re the most afraid of is the one that will set you free…

Ook al ben ik erg gelukkig alleen, ’t zou ook erg fijn zijn om iemand bijzonder te leren kennen. Ik sta d’r voor open. Ik heb er vertrouwen in. Da’s het verschil met vorig jaar. Maar… de mooiste dingen in mijn leven zijn me altijd onverwacht overkomen. En ik geloof dat het nu ook niet anders zal zijn. Ik weet niet wanneer , waar of hoe. Ik ga d’r niet naar zoeken. Ik weet wel dat eens het zover is ik niet bang zal zijn en volop in het avontuur zal springen. En ondertussen ga ik gewoon verder met genieten van en enthousiast door het leven huppelen. En met kattenkots opkuisen. Mijnheer kat is jammer genoeg weer ziek, en gaat zienderogen achteruit. Tijd om even stil te zitten en samen onder een dekentje in de zetel te kruipen.

Hoezo, je vindt de kattenkots een bizar einde van dit datingverhaal? Daar begon het toch ook mee? En trouwens, wat zeggen ze ook alweer over eindes?

 

Benieuwd naar meer?

Laat hier je naam en e-mailadres achter. Je krijgt een berichtje zodra er een nieuw verhaal verschijnt.

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. Tindervlinder | Vie - […] Van Dr. Nerd naar Superman […]

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *