Navigation Menu+

Over potjes en dekseltjes

Posted on Sep 11, 2015 by in Vie | Hors Categorie | 0 comments

Op elk potje past een dekseltje, zeggen ze. Jaja. Ze moesten ’s weten hoe dikwijls ik het dekseltje van de frambozenconfituur op de pot abrikozenconfituur heb gedraaid, of omgekeerd. Dan heb ik ’s ochtends zin in een boterham met abrikozenconfituur, neem ik de confituur uit de koelkast, en smeer ik een dikke laag op mijn boterhammetje. Dat abrikozen oranje zijn en niet roze dringt op dat moment nog niet tot me door – het zandmannetje heeft ‘s nachts hard gewerkt.  Pas wanneer ik een hapje – ik hou van hapjes – uit m’n boterham neem, proef ik… frambozen. En ja,inderdaad, op het potje plakt een foto van roze frambozen. Een duidelijk verschil met de sappige abrikozen die op het dekseltje staan afgebeeld. Het is 7u ’s ochtends nog aan toe, mijn brein vertelt me op zo’n vroeg uur niet dat het dekseltje en het potje misschien wel eens verwisseld zouden kunnen zijn, en dat ik niet naar het dekseltje maar naar het potje hoor te kijken. Gelukkig maar. Als het dat zou doen, dan zou ik me pas echt zorgen beginnen maken. Dan maar framboos, denk ik, terwijl ik de dekseltjes op de juiste potjes schroef. Voor een tijdje gaat het weer goed. Tot die ene ochtend waarop ik zin heb in frambozen, en ik getrakteerd word op de smaak van abrikozen. De dekseltjes passen en de confituur gaat er niet minder lekker van smaken. Maar toch…

 

‘Misschien kan je voortaan beter yoghurt eten als ontbijt’, suggereert iemand. ‘Dan ben je gelijk van dat potjes en dekseltjes probleem af.’ Ik vind het geen slecht idee, en probeer het even. Later volgt het granenontbijt. Daarna doe ik het ’s ochtends met bananen. Lekkere en exotische alternatieven. Maar ze kunnen me helaas maar kort bekoren. Ik mis mijn vertrouwde boterhammetje met confituur. En dus verval ik terug in de oude gewoonte van frambozen en abrikozen, en het verwisselen van potjes en dekseltjes. Zo ook die ene dag waarop ik me vroeg uit bed sleep om boodschappen te gaan doen.

 

Het is zondagochtend, en ik sta in een meterslange rij aan te schuiven aan de kassa. Achter een gezin met jengelende koters, en voor een nors oud mannetje dat me steevast probeert voorbij te steken. En dan heb ik ook nog eens de rij uitgekozen tussen de rekken volgestouwd met chocolade en snoep. Al dat lekkers doet heel hard z’n best om me te verleiden, ze roepen me de meest zoete woordjes toe. Ik vind het best charmant allemaal, en ik kan me ook inbeelden dat het niet leuk is om in dat rek te liggen. Maar – hoe harteloos het ook moge klinken – geen van de lekkernijen mag mee in mijn kar. Niet dat ik niet van hen hou, integendeel zelfs, ik zie ze zo graag dat ik ze allemaal zou willen opeten. Het liefst nog allemaal tegelijk. Maar, tegen zoveel liefde zijn mijn buik en mijn billen helaas niet bestand.

 

Ik sluit me af van het geklaag van de kleuters en het gebrom van hun ouders, van het gezucht van de oude man en van het geminnekoos van het snoepgoed. En dan, heel plots, hoor ik een stem die zachtjes ‘Vicky’ fluistert. Het klinkt zo lief en vertrouwd. Ik kijk rond en zie hem. Vrolijk lacht ‘ie me toe,  ik stap als gehypnotiseerd op hem af. Dat ene magische moment waarop je weet dat… Sindsdien hoef ik niet meer te twijfelen tussen frambozen en abrikozen. Heb ik geen exotische uitspattingen meer. Geen gedoe meer met potjes en dekseltjes. Al zit deze ook in een wel hele mooie verpakking. Maar het is niet daarom dat ik graag de ontbijttafel met hem deel. Wel om wat er in dat potje, onder dat dekseltje verscholen zit.

Viervruchtenconfituur. Elke dag. En met de volle goesting.

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. Dartelend hertje | Vie - […] mooie teksten – al zeg ik het zelf – geproduceerd: Woestijnlied, Solo but not Alone, Over potjes en dekseltjes,……

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *