Navigation Menu+

Openhartig

Posted on May 2, 2016 by in Vie | Hors Categorie, Vie | Yoga | 2 comments

ECG

Biepbiepbieeeeeeep!
De spoedarts en verpleging staan in recordtijd naast m’n bed. De monitor die al een paar uur aan m’n hart hangt is net in alarm geslagen. Ik begrijp weinig van de instructies die de arts aan de verpleging geeft. Ik doe ook geen moeite om het te begrijpen. Ik lig hier nu al een paar uur en heb er ondertussen alle vertrouwen in dat het goedkomt. Dat heeft mijn hart me net verteld, lach ik. De arts kijkt me streng aan – hij ziet er de humor niet van in – en vraagt of ik de ernst van de situatie wel begrijp. Ik antwoord dat ik heel zeker weet dat dit geen gezonde situatie is. Ik kan me bovendien leukere plekken inbeelden om te liggen op zaterdagavond… Duh! Als de arts even niet kijkt, lacht de verpleger naar me. Hij heeft me wel begrepen.

LQTS

Sinds een vijftal jaar weet ik dat ik een genetische hartafwijking heb. Een lang verhaal kort – ja, soms kan ik dat heus wel 🙂 – de elektrische prikkels in mijn hart zijn verstoord. Genezen – als ik je het dan al een ziekte kan noemen, ik ervaar het zo alleszins niet– zal ik nooit. Ik kan er wel normaal mee leven, al zijn d’r een aantal zaken die ik absoluut moet vermijden. Zo zijn er heel wat medicijnen die ik niet mag innemen omdat ze ernstige hartritmestoornissen kunnen veroorzaken. Wat het effect daarvan is als je ze toch neemt, ondervind ik die avond aan den lijve. Ik voel me erg benauwd, alsof mijn hart niet meer wil kloppen en alle gevoel uit mijn lichaam verdwenen is. Ik weet dat er iets niet klopt – pun not intended – en kan nog net hulp bellen voor ik als een lappenpopje in elkaar zak.

Bijwerking van de hoestsiroop die ik innam. Ik vroeg de apothekerassistente voor alle zekerheid of ze me wel de juiste meegaf. Ze bevestigde. Zowel op mijn kassaticket als op het stickertje met gebruiksaanwijzing dat de apotheker op de verpakking kleefde, stond de juiste naam vermeld. Ik had het gevoel dat er iets niet juist zat, ‘k was echter te ziek en ‘k had geen fut om nog eens te checken. Ik deed mijn gevoel af als angst omdat ik al jaren geen medicijnen meer heb genomen. Ik bleek toch de verkeerde hoestsiroop te hebben meegekregen èn ingenomen. In combinatie met een lichaam dat uitgeput was door te hard werken en ziekzijn, werd het me bijna fataal.

Vertrouwen

De eerste momenten in het ziekenhuis ben ik doodsbang, en lig ik continu naar die monitor te staren. Vermoeidheid neemt het na een tijdje over, ik sluit m’n ogen en focus op het ritme van m’n hart. Het klopt te traag en soms een beetje apart. Maar het klopt wel.  En geen ander hart zal ooit op dezelfde manier kloppen. Misschien zal mijn hart wel een paar keer heel even op hetzelfde ritme slaan als dat van iemand anders. De streepjes op de hartmonitor, het verhaal van m’n hart zal echter nooit overeenkomen met dat van iemand anders. Ik voel de angst verdwijnen en plaatsmaken voor een gelukzalig gevoel, een diep vertrouwen. Ik ben best tevreden met hoe mijn leven loopt, d’r zijn echter nog een aantal dromen die ik wil realiseren. Niet allemaal tegelijk want da’s niet goed voor mijn hart ;-). Ik neem me voor om het de komende tijd wat rustiger aan te doen – ik heb mezelf serieus voorbijgelopen de afgelopen maanden – en om alles een plaatsje te geven. En daarna ga ik mijn hart volgen en stapjes zetten in het realiseren van een paar dromen. Ik weet nog niet hoe. Maar ik weet wel dat de juiste dingen en mensen op mijn pad zullen komen, en dat ik niet bang moet zijn om kansen te grijpen. Ik ga gewoon… mijn hart volgen.

Opheldering

Na een nacht en ochtend in observatie mag ik weer naar huis. Mijn ouders willen me meenemen om voor me te zorgen en me in de gaten te houden. Ik wil echter alleen zijn, in mijn eigen bed kruipen. Pas als ik mezelf thuis in de spiegel zie – asgrauw, uitgedroogde huid, ingevallen ogen – begrijp ik de reactie van mijn mama en papa. Het besef dat ik ècht wel door het oog van de naald ben gekropen, sijpelt stilaan door.

Een van de eerste stops die ik maak, nadat ik een beetje ben uitgerust en mijn familie heb platgeknuffeld, is bij de apotheker. Ik ben niet boos – ik ben blij dat ik hier nog ben – maar ik wil wel weten wat er precies fout is gelopen. De man is zichtbaar aangeslagen als ik het verhaal vertel.  Hij heeft geen idee hoe dit is kunnen gebeuren maar belooft me om het uit te zoeken. Zo ontdekt hij dat er een ‘bug’ zit in de software van het kassasysteem. Als je een doktersvoorschrift scant en nadien het medicijn, dan registreert de kassa het medicijn dat op het voorschrift staat. Als je een foutief medicijn scant dan geeft het geen foutmelding. Het verklaart waarom er wel de ‘juiste’ hoestsiroop op mijn kassabon en op de klever op de verpakking stonden.

Oh ironie, bedenk ik me.  Voor mijn laatste werkproject moest ik een online tool op maat laten ontwikkelen. We hebben dat systeem uren, dagen en weken op alle mogelijke manieren getest om zeker te zijn dat er geen fouten zouden inzetten. En dan hoor je dat er in dergelijke software – waar mensenlevens van afhangen – zo’n gigantische fout zit. Mocht dit Amerika zijn, ik zou kunnen gaan rentenieren…

De apotheker heeft ondertussen de fout gemeld bij de softwarefirma. Hij stelt ook voor om al mijn medische kosten verbonden aan dit ziekenhuisbezoek te vergoeden, hij zal die dan ook verhalen op de firma. Voor mij is dit prima. Verschillende vrienden en collega’s zeggen dat ik hem zou moeten aanklagen. Ik wil het echter niet dramatiseren, heb geen zin om er mijn energie in te steken. Ik vind het goed dat ze dit probleem nu ontdekt hebben, en het zullen oplossen. En ook al was het niet fijn – allerminst – om daar in het ziekenhuis te liggen, het heeft me wel doen stilstaan bij een aantal dingen.

Yoga beats

De apotheker vindt het ongelooflijk dat ik het kan om in zo’n situatie toch het goede te zien.
“Da’s de kracht van yoga”, lach ik. “En ik ben uitgeslapen ondertussen, anders had je hier een hele andere versie van mezelf gezien…”
“Je hebt gewoon een goed hart, dat heb je nu wel bewezen.”
“Jij probeert aan yoga te ontsnappen…”
“Je hebt me door!”

Ikzelf zoek net meer dan ooit tevoren mijn yogamatje op. Yoga is voor mij sinds ik er mee begon een ‘way of life’ geworden en ‘k denk al een tijdje dat ik er meer mee wil doen. Lesgeven, bijvoorbeeld, al weet ik nog niet precies waar ik training zal volgen. Ik ben vooral ook bang dat het fysiek te zwaar zal zijn. Dan denk ik even terug aan dat donkere moment in het ziekenhuis, en de rust die ik wat later ervaarde door te luisteren naar m’n hartslag. Ik weet zeker dat als je ‘m zou vertalen kunnen vertalen dat je ‘yoga beats’ zou kunnen horen, in harmonie met de schrijfdrum en nog een paar andere deuntjes. Tijd om die aan de wereld te laten horen!

 

Benieuwd naar meer?

Laat hier je naam en e-mailadres achter. Je krijgt een berichtje zodra er een nieuw verhaal verschijnt.

2 Comments

  1. positief blijven Vie, zo ken ik je
    en daarom ben ik fier op jou!!!

    • Dank je, petertje! X

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *