Navigation Menu+

La joie

Posted on Sep 8, 2016 by in Vie | Hors Categorie, Vie | Yoga | 0 comments

La Joie

Van zodra ik m’n hoofd op m’n kussen leg, slaap ik. Een luxe. Deze nacht echter krijg ik m’n gedachten niet stil. Een korte work-out op m’n yogamatje brengt me rust. De gedachten komen echter al gauw weer spoken. Ik hoor ‘ze’ het al zeggen, als ‘k morgen met donkere kringen onder m’n ogen rondloop, dat yoga dan blijkbaar toch niet altijd helpt. Toch wel. Yoga gaat ook over acceptatie, de situatie of de dingen aanvaarden zoals ze is/zijn. En dat geeft ook rust. Die spokende gedachten zijn er vannacht. Ik kan ze niet stoppen. En dus laat ik ze praten, luister ik naar wat ze te vertellen hebben, zonder mee te gaan in hun verhaal. Om 6u – veel vroeger dan ik anders opsta – laat ik hen achter. Tanden poetsen. Thee zetten. Extra lange yoga workout. Ik lach om mezelf wanneer ik tijdens m’n balanshouding – de boom – omver val. M’n evenwicht is ver te zoeken.  “Et alors?”, denk ik bij mezelf. Ik heb niet geslapen en ik voel me moe. Dat kan ik niet veranderen. Wat ik wel kan is er desondanks een vrolijke dag van maken.

De rest van m’n ochtendritueel verloopt in slow motion, ik moet sprinten om m’n trein te halen. Da’s eigenlijk niet anders dan anders… 😉 Het gesprek met de fietser onderweg is wel nieuw.  We geraken ‘en passant’ aan de praat, en fietsen gezellig keuvelend samen naar het station. Fijne ontmoeting. In de trein krijg ik een berichtje van een vriendin. M’n yoga teacher uit Ibiza bracht ons in contact. We gingen samen lunchen, ‘t leek alsof we elkaar al jaren kenden, l’amitié, onze conversaties een mix tussen frans, engels en yoga. 🙂 Ik sluit even m’n ogen en zie de film van de afgelopen dagen, weken, maanden in sneltreinvaart – of toch veel sneller dan de stoptrein waarin ik naar het werk pendel – aan me voorbij flitsen. Zoveel mooie, onverwachte,… Het zit ‘m in…

 

La joie. Elle se cache en tout. En nous. Tout ce qu’il faut est réussir à l’extraire.

Comme elle est belle, pur et simple, naturelle!

Je me laisse porter par ces petits moments de grâce, par une vague douce et rafraichissante.
Elle touche une autre. Et une autre. Cette joie partagée grandit.

Viens. Tiens. Plongeons dans cet océan brillant de joie.

 

In de taal van Voltaire en Verne. Daar had ik zin in. Envie. Ik heb ook heel veel goesting om op deze warme zomeravond in ‘t frisse water te duiken. Het kan echter niet, ik heb zo meteen een afspraak bij de tandarts. ’t Is van moeten. Ach. Ik voel me ondertussen zo moe dat de kans groot is dat ik slaap zodra ik m’n hoofd op het kussen in die stoel leg…  Zolang het maar geen ‘extractie’ wordt. Ik denk niet dat dat nodig zal zijn, in mijn tanden zit ‘la joie’ echt niet verscholen. Alhoewel, je weet maar nooit. Elle se cache en tout… 😉

 

Benieuwd naar meer?

Laat hier je naam en e-mailadres achter. Je krijgt een berichtje zodra er een nieuw verhaal online komt.

0 Comments

Trackbacks/Pingbacks

  1. YTT D-1 | Vie - […] La joie […]

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *