Navigation Menu+

Kattenkrabbel…

Posted on Aug 15, 2017 by in Vie | Hors Categorie | 3 comments

Vie and Lenn

Jij staat vandaag in mijn agenda. De hele dag. In grote letters. Jouw naam met een hartje, een zonnetje en nog wat andere krabbels er rond. Nou ja ,zo zou het zijn mocht ik nog een papieren agenda hebben. Een paar jaar geleden ging ik radicaal digitaal. Ik vergat namelijk de helft van de tijd mijn agenda. Zat die nog in de ene handtas, terwijl ik die dag voor de andere had gekozen. De keerzijde van de luxe van bij elke outfit een passende tas te hebben. Al heeft die digitale agenda ook wel een paar nadelen. Zo tik ik regelmatig afspraken in, maar vergeet ik dan op ‘bevestigen’ te klikken. Straks moet ‘k terugbellen naar de kapper om te vragen wanneer die volgende afspraak nu weer plaatsvindt.  De kapper vindt het best wel grappig, die rekent er zelfs al op… Leg het echter eens uit aan een – nieuwe – klant die denkt dat je een warhoofd bent. En het is inderdaad vaak circus in mijn hoofd maar op werkvlak en afspraken nakomen ben ik wèl erg secuur. Of krijg je een telefoontje, plakt de telefoon tegen je oor, zeg je ‘ik kijk het even na in mijn agenda’ – die tegen je oor kleeft – en verlies je tijdens het switchen tussen het gesprek en je agenda de connectie. Zucht. Ik  denk dat ik toch weer de overstap ga maken naar de papieren agenda. Ik kocht er aan het begin van dit jaar al eentje. Nadat ik bij het herinrichten van de woonkamer een paar oude agenda’s tegenkwam. Naast de afspraken stonden tekeningetjes, tussen de pagina’s zaten papiertjes met krabbeltjes verstopt, ik vond concert- en filmtickets terug. Mijn agenda was altijd eerder een soort dagboek. Iets waar je jaren later op terugblikt en denkt ‘ goh, ja, dàt was ik vergeten’, en glimlachend denkt hoe fijn het was. Dat terugblikken doe je niet met een digitale agenda. En dan kan je je de vraag stellen of het belangrijk is om terug te kijken. Nou, voor mij is het dat wel. Het geeft me een prettig gevoel om even stil te staan bij de dingen. Door de jaren heen merk je een evolutie. Herinner je je dingen die je best wel leuk vond, en nu niet meer doet. En soms vind je een oud adres of contact terug, dat je nu van pas kan zijn. Ik geloof in Bill Gates’ uitspraak die zegt dat je de ‘dots’ enkel kan verbinden door terug te kijken… Velen zeggen dat je je verleden achter je moet laten. Terwijl het net een deel is van jezelf, en net door het te aanvaarden en te omarmen het je in de toekomst vooruit kan helpen…

Hoe dan ook, terwijl ik dit schrijf, heb ik al een paar keer de neiging onderdrukt om recht te springen en die agenda van dit jaar te gaan zoeken. Zit ‘ie in één of andere handtas? Ergens in de nieuwe kast in de woonkamer? Of nog in één van de dozen die ik nog moet uitpakken? Ik wil er dan gelijk inspringen. Niet in de tas of in de kast, maar in het doen… En toch doe ik het niet. Want vandaag is het jouw dag. En ook al ben jij er niet meer, mocht je d’r wel zijn dan zou je dicht tegen me liggen te rusten, en zou je het niet fijn vinden als ik om de haverklap zou recht springen.  Dus blijf ik zitten. En vraag ik me af wat ik vandaag zou gaan doen. Wat jij anders leuk zou vinden. Lang uitslapen en samen onder de dons in bed blijven liggen. Gewoon in een bolletje opgekruld op de zetel liggen misschien. Of languit gestrekt op de vensterbank liggen. De gluurbuur is al een tijdje geleden verhuisd dus dat scheelt, toch zou het best wel een bizar zicht zijn mocht ik daar… 🙂 Ik kies voor een combinatie van het eerste – uitslapen – en in de zetel hangen. Daar pas ik de excel sheet ‘verlof 2017’ – toh weer digitaal – aan naar de versie van 2018.

Vijf – vijf!!! – hele weken vakantie na elkaar. Dàt is al heel lang geleden. “Je blijft toch niet thuis voor je kat?!”, kreeg ik vorig jaar nog te horen van een collega, toen ik twijfelde tussen een maand yoga teacher training met aansluitend vakantie in india, en een jaaropleiding hier in Gent. Mijn keuze voor Gent was een weldoordachte en bewuste keuze. Voor mezelf, als HSP. Toch geef ik toe dat ook jij een rol gespeeld hebt in die keuze. Toen je jonger was, kon ik je met een gerust hart voor een paar weken toe vertrouwen aan de zorg van familie en vrienden. De laatste jaren echter treurde je als ik er langer dan een paar dagen niet was. Ik was voor ik jou leerde kennen geen kattenmadame. Ik was zot van honden, pony’s, konijntjes enzovoorts. Een kat als huisdier had ik nooit gehad. Het lief wilde er graag één want hij was dat van thuis uit gewend. Ik koos jou. Het lief en ik gingen uit elkaar. Jij ging met me mee. Je hebt heel veel kansen gehad om weg te lopen, zelfs in de tijd dat ik nog niet kon koken… 😉 Je bleef, en ontpopte je tot een knuffelbeer. Je hebt me gesteund tijdens stormachtige, moeilijke periodes. Nu jij zorg nodig had, wilde ik jou niet achter laten ook al weet ik zeker dat je goeie zorg zou krijgen. De band die wij doorheen de afgelopen 17 jaar hebben opgebouwd is bijzonder. Net daarom doet het me ook zoveel verdriet dat jij er niet meer bent. En tegelijk geeft het me ook troost want zelfs van op afstand breng jij – mijn kleine zenmaster – me rust… Na de zetel ga ik straks fietsen met Nele, en vanavond ga ik naar een concert in prinselijk gezelschap. Ik hoor je spinnen, je vindt beide leuk. Ik ook.  Net als zoveel andere dingen. ‘t Is tijd om weer volop in het leven te springen. Niet dat ik dat tevoren niet deed. Maar dat reizen… Eerst ga ik die agenda zoeken. En ga ik er een paar krabbels aan toe voegen. 15 augustus. Het zal altijd ‘onze’ dag zijn. En wie dat niet begrijpt, nou die begrijpt het niet. Ja, van katten kan je leren… Dank je wel, lieve Lennon!

 

Benieuwd naar meer?

Laat hier je naam en e-mailadres achter. Je krijgt een berichtje zodra er een nieuw verhaal verschijnt.

3 Comments

  1. Mooi verhaal Vie, ik heb er van genoten en die papieren agenda doen ! Ik zou die van mij voor geen geld ter wereld willen missen 🙂
    Dikke knuffel
    xxx

    • Dank je!
      Agenda: check! D’r is nog veel plaats vrij voor yoga!
      xxx

  2. zo herkenbaar (zowel dat van de kat als dat van de agenda)…

    Ik moet de drang onderdrukken om naar de hema te rijden en een mooie agenda te gaan kopen 🙂 Maar… dan ben ik die inderdaad om de haverklap weer kwijt. Misschien gewoon opteren voor een mooi schriftje dan, om te krabbelen en tickets te bewaren en droedels te maken?

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *