Navigation Menu+

Ibizavibes

Posted on Aug 27, 2016 by in Vie | Hors Categorie, Vie | Travels, Vie | Yoga | 2 comments

Ibiza vibes

“I am going to Ibiiiiiiza!”, grijns ik.
Vrienden en familie kijken me verbaasd aan. Al weken verkondig ik dat ik nood heb aan een rustvakantie, aan stilte. Eén dag voor de start van mijn vakantie kom ik hen blij glimlachend en zingend vertellen dat ik dan eindelijk mijn trip heb geboekt. Naar Ibiza, het eiland waar je – volgens hen – naartoe gaat om dolle nachten en wilde feestjes te beleven.
“Ibiza. Hoe kom je er bij om dààr naartoe te gaan? Jij?”, vraagt een vriendin me. Ze doet het klinken alsof ik me halsoverkop in een wild en fout avontuur ga storten.
Ik glimlach: “Ik was op Airbnb aan het kijken naar het aanbod in een aantal plekken dichtbij waar de zon schijnt. Daar zag ik één foto, en toen wist ik het.”
“Toen wist je het?! Zomaar ineens?  Wat of beter wie stond er op die foto?”
“Een zwembad.”
“Een zwembad?! Doe normaal!”
“Ik meen het. Een zwembad. Met groene tegels in plaats van blauwe. Net zo groen als de bomen tegen de heuvelflanken rond dat zwembad.”
“Wie zat er in dat zwembad, Vie?” lacht ze.
“Niemand! Dat is het nu net. Helemaal niemand.  Ik voelde me ontzettend rustig bij het zien van die foto, en om de ene of de andere reden wéét ik gewoon – ik voel het – dat die plek mijn bestemming is.”
Ik toon haar die ene foto. Zij voelt het niet en waarschuwt me er niet teveel van te verwachten, als het dan tegenvalt…
Haar mond valt open wanneer ik haar de andere foto’s laat zien, en ze de beschrijving van de bnb leest. Ik ga logeren in een finca midden in het groen waar de eigenaresse yoga retreats houdt. Tijdens de periodes dat er geen retreat is, kan je logeren in één van de 5 kamers. Een ochtend yogales en ontbijt zitten bij in de kamerprijs inbegrepen.
“Dat is precies wat je zei dat je wilde voor deze vakantie: zon, een zwembad, natuur, rust en yoga. En dat vind je dan gewoon ‘stoemmelings’ op Airbnb, amper een paar dagen voor je vakantie begint. Da’s toch weer ècht… Vie!”

 

 

Samskara Ibiza

 

Echt

Twee dagen later rolt m’n bagage als eerste van de band. Dankzij de tip van een lieve ex-collega ( dank je, guapa! 🙂 ) hoef ik niet aan te schuiven in de lange wachtrijen bij de autoverhuurbedrijven. Ik heb m’n wagen gehuurd via een plaatselijk bedrijf, ze wachten gewoon buiten op de parking bij de wagen. Een kwartiertje later al ben ik op weg naar Samskara Ibiza. Ksenia, een vriendin van de uitbaatster en tevens yoga teacher, onthaalt me daar met knuffel. Warm, spontaan en oprecht. Hier sta ik dan, in het landschap van op de foto, echt. Ik neem de omgeving in me op, sluit m’n ogen, koester me in de warme gouden gloed van de avondzon die de heuvels omhult. De afgelopen weken en maanden flisten door m’n gedachten, de drukte, de gezondheidszorgen, de twijfel, het vastzitten, het niet weten waar naartoe… In de verte hoor ik vogels fluiten. Een windbries streelt zacht langs m’n bleke, gevoelige huid. Sinaasappel en tijm, lach ik, heel langzaam m’n ogen weer openend, wìlde tijm. Zonnestralen dansen lenig over en door het water, dagen me schitterend uit om mee te bewegen op hun ritme. Ik duik hen achterna.

Wat later maak ik kennis met een aantal van de andere gasten, wondermooie en leuke mensen. Ik kan me met de beste wil van de wereld niet inbeelden dat ik me een paar weken geleden nog een beetje triest voelde omdat ik alleen op vakantie zou vertrekken, ik moest mijn eigen verhaal zelfs teruglezen om me eraan te herinneren hoe fijn dat is.  Samen met Ksenia wandelen we naar de heuveltop – een klimmetje van ongeveer 45 minuten – om naar de zonsondergang te gaan kijken. Na het avondrode schouwspel rennen we de heuvel weer af en springen in het zwembad, verlicht door het maanlicht.

Later die avond – vanop het hemelbed starend naar de sterren boven me – bedenk ik me dat ik nog steeds niet weet ‘waar naartoe’ en dat het eigenlijk ook niet zo belangrijk is. Ibiza stond niet op mijn bucket list maar ik zou nergens liever willen zijn dan hier, nu.

 

 

Tien gelukzalige dagen

De volgende ochtend spring ik vroeg uit de veren. Al is dat springen best wel overdreven. M’n rug zit een beetje vast, ik heb pijn, en ik vraag me even af of het wel een goed idee is om deel te nemen aan de yogales. “Natuurlijk wel! Yoga is altijd een goed idee, dat heb je zelf toch al ervaren? Zet die angst nu maar even opzij, luister naar je lichaam en geef je gewoon over aan het moment. Hup! ” Anderhalf uur en een ontspannen hatha yogales in de natuur later voel ik me stralend gelukkig en vooral… (pijn)vrij.  “Je hebt gelijk, je hebt altijd gelijk!”, antwoord ik, als m’n hart een vreugdesalto maakt. M’n maag daarentegen is minder vrolijk en knort luid. Samen met de andere gasten genieten we in de buitenkeuken van een gezond ontbijt met als hoofdingrediënt ‘geen haast’: de tijd nemen om de yogales te laten doordringen, leuke verhalen te delen, te luisteren naar je gevoel en bedenken wat je die dag wil gaan doen. De eerste paar dagen is dat voor mij: aan het zwembad liggen, een boek lezen, m’n ogen laten rusten door te turen in de verte, de groene heuvels inademend,  genieten van de stilte.

En dan – op een mooie ochtend- heb ik ineens weer energie en vooral zin om het eiland een beetje te gaan verkennen. De ene dag cruisen we naar Sunset Ashram net buiten Sant Josep, in het Zuidwesten. De andere dag wandelen we door de groene heuvels naar een mooie rotspartij met fenomenaal zicht op zee. Een volgende keer trek ik richting het Zuiden van het eiland, lunch ik in restaurant Es Boldado met zicht op het eilandje Es Vedra.  Later gaat het nog naar d’Alt Vila, de oude stad Ibiza. Nog later – al kan het ook een dag vroeger geweest zijn, ik ben daar in Ibiza m’n besef van tijd wat verloren – rijden we door een paar dorpjes in het noorden. De uitzichten zijn fenomenaal mooi, ik geniet echt van het autorijden hier. Het schilderachtige dorpje Santa Gertrudis de Fruitera is een stop meer dan waard, je kan er smullen van zalige tapas bij Bar Costa.

Ze zeggen dat je zeker eens naar Las Dalias moet geweest zijn, een bekende hippiemarkt. Deze is echter razend druk, ik hou meer van de authentieke zondagmarkt in Sant Joan de Labritija. Voor een lunch puur natuur in een groene tuin kan je daar terecht in het Giri Café. Nadien kan je gaan chillen op het strand van Benirràs, op zondag opgeluisterd door trommels en drums. Toen we er aan kwamen, vroeg Ksenia me of ik zin had om na zonsondergang nog naar de full moon party te gaan in Elements, een leuke beachclub langs dat strand. “Naah, I am not in a dancing mood…”, antwoordde ik. De drukte overviel me een beetje. De zonsondergang was echter hypnotiserend mooi, en schudde m’n dansbenen helemaal los, tot in de vroege uurtjes.

M’n fietsbenen zijn op de proef gesteld op Formentera, een eilandje ten zuiden van Ibiza. Nadja en ik huurden fietsen en zouden even naar de Far de la Mola en het monument van Jules Verne fietsen, op een van de uiterste punten van het eiland. Over de heuvel, door de hitte, een lekke band en een verfrissend ijsje later zijn we er uiteindelijk wel geraakt. En toen moesten we nog terug, slik! De gedachte aan Luca – I met him on a boat – gaf me net de nodige energie om terug tot de haven te geraken. Stel je voor: een knappe, donkere, Zuiderse man op de ferry en een vriendin die je in het Nederlands vraagt ” Is dat niet jouw type, die man daar met het ‘goede’ haar?”. Door de wind begrijp je haar niet helemaal, en herhaalt ze die vraag een paar keer, telkens een beetje luider. Later sta je in de kiosk om een fiets te huren, net diegene waar die knappe man ook staat. Toevallig? Tuurlijk niet, we zagen hem staan en zijn daar gewoon dan ook maar binnen gewandeld. Ik was niet van plan om een gesprek aan te knopen, mijn Spaans is namelijk niet zo vlot, het uitzicht was heel prettig. En toen antwoordde Luca in vloeiend Nederlands op een vraag die Nadja me stelde – gelukkig gewoon over de fietsen. Hoe groot is de kans dat je op Ibiza een Italiaan tegenkomt die nu in New York woont maar tevoren jarenlang in Amsterdam heeft gewoond, en de taal meer dan machtig is? Juist. Het verbaast me nog steeds dat ik niet door de grond ben gezakt van schaamte maar gewoon – alsof er niets aan de hand was – een gesprek heb aangeknoopt met die knappe man met de woeste bos donkere haren. De zilte zeelucht… Luca… ( … ik droom even weg… )

Een andere grappige conversatie had ik in de supermarkt in Sant Joan de Labritija.
“Do you speak English?”
“A bit”, antwoordde de man.
“Is this goat cheese?”, vroeg ik hem. Hij begreep me niet, grijnsde en antwoorde met een opgewekt gemekker “Meiiiii, meeeiii, meei”. Blije geitenkaas, dacht ik, die moet ik gewoon meenemen: “Si! Meiiiiii.Meiii! ”  Communicatie ‘as it ought to be’. 😉 Die warme glimlach is trouwens typerend voor de bewoners van Ibiza. Logisch, zou je denken, ze leven daar voor het grootste deel van toerisme, en moeten vriendelijk zijn. Ik heb echter het gevoel dat hun glimlach gewoon oprecht is, recht uit het hart.

 

 

 

Follow your heart

” Mis je Ibiza niet?”, vroeg iemand me laatst.
“Hoe kan je iets missen, als je het nog zo dicht bij je kan voelen?”
De ‘Ibizavibes’ – de warmte, de oprechtheid en de spontaniteit – zinderen nog steeds na. Ik wist niet waar naartoe, vertrouwde erop dat het wel goed zou komen, vond een plekje waar ik tot rust kon komen, en in die stilte durfde ik terug luisteren naar en vertrouwen op het ritme van m’n hart. ‘t Klopt speciaal en uniek, en ‘t heeft ‘begot’ altijd gelijk! 😉

2 Comments

  1. Vie,

    Ik ben tot tranen toe ontroerd bij het lezen van het prachtige beeld dat je schetst over ‘mijn eiland’ <3
    Ja het MIJNE , ik was er eerst 🙂 !!
    Het is zo herkenbaar en het raakt me tot in het diepste van mijn ziel. Alleen al het woord Ibiza tovert een glimlach op mijn gezicht, heel soms wat weemoedig maar meestal van oor tot oor 🙂 Ibiza is mijn tweede thuis; heb er zoveel herinneringen en vrienden. Ik ben mijn ouders zo dankbaar dat ze me als kind al leerde kennismaken met dit prachtige eiland. Ibiza is idd zoveel meer dan alleen maar wilde feestjes en massatoerisme. Bedankt om dit verhaal met me te delen. Glad I helped you discover this little paradise, and I am very happy to hear you fell in love with my precious little diamond xxx

    • Ibiza! Ibiza! Ibiiiiiiza!
      Nog een paar nachtjes slapen…
      <3

Trackbacks/Pingbacks

  1. Yoga teacher training bij Yogaloft | Vie - […] bij m’n innerlijke kracht en schoonheid. Yoga brengt me telkens weer terug. Na m’n vakantie in Ibiza wist ik…
  2. Ooit… | Vie - […] voor mezelf echt wel een van m’n betere beslissingen is geweest. Het is een topjaar geweest. Vakantie in Ibiza,…
  3. Volg je hart – terug naar Ibiza | Vie - […] Bij één foto van een bnb op Ibiza zegt m’n gevoel me ‘Yes! Dit is mijn bestemming!’ Het verhaal…

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *