Navigation Menu+

Hij kan fietsen!

Posted on Aug 31, 2016 by in Vie | Hors Categorie | 1 comment

kinderfietsje

“Fietsen, het lukt hem nog steeds niet zo goed. Heb jij zin en tijd om het hem te leren? Lukt morgenavond voor jou?”
Ik denk even na. Eigenlijk wilde ik naar de yogales gaan, maar ach, ik kan gaan zwemmen over de middag – wat me ook rust geeft – en bouw dan voor het slapengaan wel een extra yogamoment in.
“ Ja, morgenavond is goed, heel graag zelfs!”

Ik beeld me een scenario in waarbij die kleine rakker op de fietst stapt, ik hem een duwtje geef, hem loslaat en hij meteen verder blijft fietsen alsof hij nooit anders gedaan heeft. Ik wéét dat hij dat kan. En toch kan het ik haast niet geloven als dat scenario zich ook echt voor m’n ogen afspeelt. Hij fiets! Hij kan fietsen! Ik ren hem achterna, hij stopt, laat z’n fietsje vallen, en springt in m’n armen voor een – voor zijn doen – zeldzame spontane knuffel: “Dat komt door jou, tante Vicky, dank je wel! Als ik het nog beter kan, ga je mijn zusje dan ook leren fietsen?”
“Graag, heel graag”, lach ik, terwijl een traantje wegpinkend. “Maar eerst gaan we eens kijken of dat hier geen beginnersgeluk was, en je dat nog eens kan, dat fietsen.”

Hij kan fietsen!

Zijn zusje, die van op een afstand stond te kijken, is ook erg trots op haar grote broer. Hij heeft haar alvast het geheim om goed te kunnen fietsen – dat ik voor ik hem op zijn fietsje liet stappen met hem deelde – verklapt. “Het zit ‘m allemaal in de buik! Je hebt niet alleen sterke benen nodig, ook een sterke buik, die helpt je om rechtop te blijven. En je moet goed ademen. Zoals een sterke leeuw.”

“Ik heb nog een beetje een wiebelbuik…”, zegt ze. De manier waarop ze dat zegt en het gezichtje dat ze er bij trekt doet onze buiken allemaal wiebelen van het lachen.

Ik ben blij dat ik mijn grote kleine held aan de vooravond van het nieuwe schooljaar deze boost en dat vertrouwen heb kunnen geven. Ik voel me dankbaar dat ik in belangrijke momenten als deze kan en màg delen, er ècht kan zijn voor die kleine rakkers. Da’s pas leven, la vie… Dank je wel, broertje en schoonzusje! Vanuit het diepst van m’n… buik! 😉 🙂

1 Comment

  1. Mooi en fijn om te lezen, zie de beeden zo voor me 🙂

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *