Navigation Menu+

Gelukkige verjaardag, zusje

Posted on Oct 7, 2016 by in Vie | Hors Categorie | 1 comment

zusjes

Ik logeer bij m’n oma en opa – moessie en pappie – als de telefoon rinkelt. Zo’n zwart toestel met een draaischijf en een hoorn die je nog ècht op de haak kan gooien… ’t Is mijn mama aan de andere kant van de lijn. Moessie, fris en fruitig voor een oma ( zou dat door de Avon komen?, vraag ik me nu af… ) geeft de hoorn even aan me door…

Ik heb een zusje gekregen!

Het beeld van toen staat nog op m’n netvlies gebrand. Ik heb al vaak gehoord dat dat niet kan, dat je je geen dingen kan herinneren van als je amper twee jaar was. En toch is dat mijn vroegste herinnering. Ik zou kunnen zeggen ‘Ik ben dan ook een specialleke, ’t zit in de familie…’ en dan zou ‘k niet eens overdrijven. 😉 ‘k Moet echter toegeven dat dat ook de enige herinnering is die ik heb van die jonge jaren. De geboorte van m’n zusje heeft duidelijk een diepe indruk na gelaten…

Een paar jaar geleden vertelde m’n mama dat toen ze indertijd m’n logeervaliesje inpakte ik tegen haar zei – ik kon praten voor ik kan stappen, wie me kent zal dat niet verbazen 🙂 – dat ze geen luiers hoefde in te pakken. Ik was al droog overdag en beloofde haar stellig dat ik ook ’s nachts niet meer in m’n broek zou plassen. Voortaan zou ik een echte grote zus zijn. Ik heb m’n woord gehouden. toch wat de luiers betreft, sinds die nacht heb ik het droog gehouden. Nu ja, je begrijpt wel wat ik bedoel… 🙂

Dat we zo verschillend zijn…

Terwijl zij ging feesten en genoot van haar tienerjaren, zat ik met m’n neus in de boeken en brieven. Als ze dan ’s te laat thuis kwam – ‘oops, ’t is zomeruur, vergeten…’, en papa de deur op slot had gedraaid, kwam ze op mijn slaapkamerraam kloppen, liet ik haar binnen en kroop ze bij mij in bed.

Haar lief, die kon ik indertijd niet uitstaan. Met de hond, waar hij bang voor was, liep ik achter hem aan. Ondertussen zijn ze bijna twintig jaar en twee kinderen verder, en lachen we met die verhalen. Al zou ‘k het ook best wel tof vinden om gewoon, voor de grap, nog eens met een hond achter hem aan te lopen en hem de stuipen op ’t lijf te jagen. Mag ik zusje? 😉

En zo zijn er nog tal van anekdotes, waarschijnlijk ben ik er zelf ook al een heel deel vergeten. Tegen m’n 40e volgend jaar zal m’n zusje me daar wel uitgebreid aan herinneren…

Dat we zusjes zijn…

Al die jaren geleden wist ‘k nog niet wat het betekende om ‘grote zus’ te zijn, al kwam dat gevoel gewoon vanzelf. Ik ben ondertussen nog altijd erg blij met mijn zusje, trots op de madame die ze ondertussen geworden is, d’r rotsvast van overtuigd dat er nog veel onontgonnen talent in haar verscholen zit. Ik zou dat gewoon tegen haar kunnen zeggen, maar ‘k vind dat het hele wereldwijde web – de hele wereld – het mag weten dat ik een fantastisch zusje heb. Is het niet zo dat we veel te weinig zeggen of tonen dat we elkaar graag zien?  Dat we veel te veel dingen gewoon als vanzelfsprekend beschouwen?

Bij deze dus zusje: ik zie je graag! En euhm, moest ik ooit terug luiers nodig hebben, wil jij ze dan komen verversen? 😉

1 Comment

  1. Superlief en oh zo waar! LOVE YOU TOO!

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *